Ben Z Kuşağına Güveniyorum

Kuşak meselesinde duruma göre tarih aralığı +/- 5 yıl oynasa da aşağı yukarı ben şu şekilde makul bir ayrım olduğunu düşünüyorum.

Boomer Kuşağı: 1965 öncesi

X Kuşağı: 1965 – 1979

Y Kuşağı: 1980 – 1989

Z Kuşağı: 1990 – 2020

Z Kuşağı’nı eleştirmek, onlara eskileri hatırlatmak şu sıralar çok popüler. Fakat ben Z Kuşağı’na güveniyorum. Biz nasıl bizden önceki nesilden birçok açıdan daha iyi durumdaysak, Z Kuşağı da bizden çok daha iyi bir kuşak olacak.

Bizden önceki iki kuşak, yani Boomerlar ve X kuşağı bize göre daha zor şartlarda doğup büyüdü ve bize oranla çok daha zor hayat şartlarına şahitlik ettiler. Her nesil kendinden sonraki nesle kendi öğrenmişlikleri ve tecrübeleri çerçevesinde bakıyor; haliyle bu bir nevi “yargılama” boyutuna taşınıyor.

Boomerlar X Kuşağı üzerinde güçlü bir otoriteydi ve çocuklarının hayatlarında çok belirleyici oldular. X Kuşağı birçok insan hayatının akışını değiştiren kararları kendi alamadı, ebeveynlerinin kararlarına boyun eğdi. Bu kuşakta “Babam okutmadı.” cümlesi çok fazladır. Onlar bu öğrenmişlikle Y Kuşağı üzerinde bu derece belirleyici olmadı, Boomerlara göre daha ılımlıydılar ama X Kuşağı da Y Kuşağı çocukları üzerinde “kariyer belirleme”de baskıcı oldu. Bizim kuşakta da “Ben filan bölümü istiyordum ama ailem filan bölüme gönderdi.” cümlesi çok yaygındır.

Ben kendi kuşağıma göre şanslıydım. Ailem hep kararları bana bıraktı ve ben hep şunu biliyordum, eğer bir sorunu çözemezsem annem ve babam koşulsuz arkamdaydı. Bana “Sen öyle istiyorsan yap, biz arkandayız.” dediler ve lafta kalmadı bu en uçuk kararlarımda bile hep arkamda oldular.

Gençken aldığım uçuk kararlar hiçbir zaman akıllarına yatmadı. Esasen ben de risk aldığımın farkındaydım ama o riski almazsam mutsuz olacağımı bildiğim için kararlarımdan vazgeçmedim. Sonuçta bazılarında annem babam haklı çıktı bazılarında ben haklı çıktım ama hiçbir zaman yanlış kararlarımdan dolayı beni cezalandırmadılar. Benim haklı çıktığım noktalarda çok mutlu oldular, kendileri haklı çıktıklarında da bana “Canın sağ olsun.” dedi ve hayata devam etmem için cesaretlendirdiler.

Bizim kuşak artık şunu öğrenmiş olmalı: Gençler hayatlarını belirleyecek olan kararları kendileri almalı ve sonuçlarıyla yüzleşmeyi de kendileri öğrenmeli. Bize düşen onlara doğru ve yanlışları dikte etmek değil, kararlarının sonuçlarıyla yüzleşirken zorda kaldıklarında yanlarında olduğumuzu, tecrübelerimizle ulaşılabilir olduğumuzu göstermektir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.