İçeriğe geç
Klaket

Uçurtmasız Zamanlar

Harun Kaban Harun Kaban
irtibat@harunkaban.com · Kasım 15, 2026 · 3 dk okuma

“Uçurtmayı Vurmasınlar”ı ilk izlediğimde muhtemelen Barış’la aynı yaştaydım. Artık İnci’ye öğüt veren abileri yaşındayım. Aradan uzun zaman geçti. Herkes büyüdü. Dünya daha da kötü bir yer oldu.

Ben izlediği filme, okuduğu kitaba kendini aşırı kaptıran, kahramanlarla empati kurmanın dozunu kaçıran, kitabı okumaya başlayınca o kitabın evreninde nefes alan biriyim. Bu bazen bir nimet, bazen de bir lanet olabiliyor.

Mesela kitap keyifliyse, sevdiğim bir okumaysa dünyanın en güzel şeyi. Ben gerçeklerden kitaba kaçıyorum. Bu aşırı empati özelliğim sayesinde resmen bambaşka bir dünyaya, başka bir evrene ışınlanabiliyorum. Diğer taraftan, eğer kitap boğucu, bohem veya sevmediğim bir kitapsa bu empati yeteneği bir kâbusa dönüşüyor. Bu yüzden distopya veya gerçeküstü edebiyatı çok sevmem.

“Uçurtmayı Vurmasınlar”ı ilk izlediğimde muhtemelen Barış’la aynı yaştaydım. Doğal olarak İnci’ye âşık, hapishanede oyunlar icat ederek zaman geçirmeye çalışan, mantık sınırlarını zorlayan acayip, sevimli, masum ve bir o kadar komik sorular soran çocuk da bendim haliyle. Birçok sahnesini yanlış hatırlıyordum mesela. Film zihnimde hep görmek istediğim haliyle duruyordu.

Gençler bilmez, eskiden bir filmi izledin izledin, bir daha denk gelene kadar izleyemezdin. Filmleri canımız istediği zaman izleyemediğimiz için çoğunun başını veya sonunu da tam bilemezdik. Televizyonda neresinden yakaladıysak oradan izler, başlangıç jeneriğini ya kaçırmış olurduk ya da televizyonda zaten o kısımlar yayınlanmazdı. Filmin sonunda da apar topar reklama girilir, son sahneyi ya görür ya göremezdik.

Sonra ilk “eyçdifilmcehennemi” filan çıktı, mertlik bozuldu. Üniversite yıllarında istediğin zaman film izleme olayı yerleşmiş durumdaydı. Haliyle zamana uyduk. Bir gün korsan bir siteden açtım filmi, yeniden izledim. Bu defa başlangıcını da gördüm ve filmin bir kitaptan uyarlandığını öğrendim.

Kitapçıdan kitabı aldığım anı hatırlıyorum. Heyecanla ilk cümleleri okumak, satırlarda İnci’yi aramak… Metro ile eve dönerken, 45 dakikalık yolculukta kitabı bir solukta okuyup bitirmek.

Sonra defalarca tekrar okudum kitabı. Bazen baştan sona, bazen parça parça, sevdiğim kısımları… Bu defa İnci’nin yaşındaydım. İnci’yi Barış’la tanıştıran kaygıları anladığım, halk için halka rağmen kavgalara girdiğim yaşlarda… Okudukça fark ettim, İnci’yle farklı fikirlere sahiptik. Dünya görüşlerimiz neredeyse taban tabana zıttı.İnci ile sabahlara kadar sigara dumanının boğduğu küçük bir odada tartıştık, kül tablası kaç defa doldu taştı.

Geçenlerde kitapçıda boş boş bakınırken kitabın yeni baskısını gördüm. Artık İnci’ye öğüt veren abileri yaşındayım. Aradan uzun zaman geçti. Herkes büyüdü. Dünya daha da kötü bir yer oldu.

Bu arada, bence Barış İnci’ye küstü.

Devamı

Diğer Yazılar

Klaket

Bazen yaşamak yasalara aykırıdır

Başka birini affetmek kolaydır, asıl zor olan insanın kendini affedebilmesidir. Affedecek otoritelerden birçok şeyi saklayabilirsiniz ama kendinizden saklayamazsınız.…

Klaket

Evlilikler neden bitmeli?

İnsan doğmayı, hayata başlamayı kendi seçemiyor. Kendi seçmediğimiz bir hayatı yaşamak ne kadar mümkün ve anlamlı? Eğer hayat…